Մեսրոպ Հայունի : Վերափոխումը տօնն է Մարիամ Աստուածամօր
24 Ağustos 2017 - Հակական տոմար - Տարի : 4510 / Ամիս : Նավասարդ / Օր : Լուսնակ / Ժամ : Հոթապեալ

Մեսրոպ Հայունի : Վերափոխումը տօնն է Մարիամ Աստուածամօր

Մեսրոպ Հայունի

Մեսրոպ Հայունի Tüm yazılarını göster..

13 Ağustos 2017 Bu haber 21 kez okundu.  

Վերափոխումը տօնն է Մարիամ Աստուածամօր

Սիրելի՛ ընթերցող, համեստ առաջարկս է, որ շարունակենք մնալ մարեմաշունչ մթնոլորտին մէջ,

Այս ծիսակարգային կանոնադրութեան համար, մեր եկեղեցին Վերափոխումը կանխող շաբաթապահքն իբրեւ պատրաստութիւն սահմանելէ ետք, այս տաղաւարին որոշեց իննօրեայ մը` թէ՛ աւելի թափանցելու համար անոր խորհուրդին մէջ եւ թէ՛ աւելի յագենալու անոր բաշխած բերկրանքով:

Վերափոխումը տօնն է Մարիամ Աստուածամօր հոգիով ու մարմնով փոխադրումին կամ վերացումին դէպի երկինքը` Աստուծոյ սիրոյ եւ անմահութեան տունը:

Վերափոխումը Յիսուս Որդիէն Մօր տրուած առանձնաշնորհումն է` իբրեւ լրումը Մարիամի անարատ յղութեան, աստուածամայրութեան, մնայուն կուսութեան ու սրբութեան:

Անարատ յղութեամբ, աստուածամայրութեամբ, մշտական կուսութեամբ ու սրբութեամբ մենաշնորհեալ Մարիամ անձը ազատ մնաց հոգեկան մահէն, որ մեղքն է, ինչպէս նաեւ մարմնական ապականացումէն, փոշիացումէն, որ հետեւանքն է մեղքին ու մեղաւորութեան:

Մարիամի մարմինը, որուն մէջ մարմնաւորուեցաւ ու մարդացաւ Աստուածորդին, չէր կրնար սահմանուած չըլլալ յաւիտենական կեանքին, որուն տէրն է Յիսուս Քրիստոս:

Ուստի, ինչպէս որ Մարիամի հոգին անբաժանելի էր Յիսուսի հոգիէն, նոյնպէս Մօր մարմինը չի բաժնուիր որդիին մարմնէն, եւ ծնեալին սրտէն` ծնողին սիրտը:

Այս ճշմարտութիւններով եւ խորհրդածութիւններով կը ներկայանան մեզի այն հայ Ս. հայրերը, ներբողագիրները, շարականասացներն ու մատենագիրները, որոնք դաւանեցան Տիրամօր ննջումն ու երգաբանեցին Կուսամօր վերափոխումը: Հոս կը յիշեմ չորս անուններ:

Զաքարիա Ա. Ձագեցի կաթողիկոս (855-876) կը վարդապետէ Տիրամօր փոխումը` վերհանելով երկրաւորներուն ցնծութիւնը եւ երկնաւորներուն խնդակցութիւնը. «Այսօր փոխեցաւ երանելի Աստուածածինն, Մայրն միշտ կենդանի. քանզի զանմահութեան ճաշակեաց զբաժակ միշտ բարեխօսէ վասն աշխարհի»:

Ս. Գրիգոր Նարեկացիին (940/45-1003/4) տեսութիւնները նաեւ գեղագիտական գոհարներ են հայ մարեմաբանութեան մէջ. «Խնդա՛ ուրախ լե՛ր, Յարկ անճառ ծնելոյդ ի Քէն անեղիդ Աստուծոյ, որ ի նմին յՈրդւոյն Քո խնամոց հրաշազարդ փառօք ամբարձար… թեւօք թեթեւութեան Հոգւոյն սլացեալ` յիմանալիսն վերաչուեցար ի կայանս հանգչել»:

Ս. Ներսէս Շնորհալի (1166-1173) կը հռչակէ Աստուածածնի վերափոխումին խորհուրդն ու հաւատքը. «Այսօր Գաբրիէլ հրեշտակապետն եկեալ, բերեալ բրաբիոն պսակ յաղթող Կուսին: Այսօր կոչելով առ բոլորիցն Տէր զՏաճար Բարձրելոյն զԲնակարան Բանին»:

Ս. Ներսէս Լամբրոնացի (1153-1198) ներբողագիրն է հոյակապ ճառի մը, որով կը պանծացնէ իր սիրահատորին հոգիով մարմնով վերափոխուիլը. «Առաքեալքն եդեալ ի տապանի զաստուածամուխն մարմին. լսէին շուրջ զնովաւ զերիս աւուրս զերգս հրեշտակացն որք պարէին: Եւ Տէր Քրիստոս վերացուցեալ զոգի ընդ մարմնոյ իւրոյ Ծնողին. ած ցնծութեամբ և ուրախութեամբ տարաւ հանգոյց իր տաճար Հօր իւրոյ»:

Տիրամօր Վերափոխումի տօնին բաշխած բերկրանքն ոչ միայն երկնաւոր, հոգեկան ու հոգեմտաւոր է, այլ նաեւ երկրաւոր, նիւթական ու մարմնաւոր է, եւ այն` յատկապէս հայերուս համար, երբ «Ննջումն Աստուածածնի» կամ «Փոխումն Աստուածածնի» սիրագեղ տօնին կապած ենք օրհնութիւնը խաղողին ու մատաղին:

Խաղողօրհնէքով` եկեղեցին Աստուծոյ կը նուիրագործէ տարեկան բերքին երախայրիքը, միշտ բարեխօսութեամբ Տիրամօր: Խաղողը, որմէ կը հանուի Աստուածային պաշտամունքին ատեն Յիսուսի Ս. Արիւնին սրբագործուած գինին, է նաեւ խորհրդանիշը միութենական սիրոյն ու համերաշխութեան, որոնց զուլալ ակնաղբիւրն է վերափոխեալ Սիրամայրը:

«Մատաղ»ը ուխտի կամ այլ առիթներու զոհուած կենդանին է, Վերափոխումին` այն օրհնուած ոչխարներն են, որոնց միսով եւ կորկոտով կը պատրաստուի հերիսան` բաժնելու համար մարեմասէր ուխտաւորներուն:

Արգադիրը, որ ուխտին կատարումն է կամ նուիրագործուած մատաղն է, կը խորհրդանշէ մարդերուս, ընդհանրապէս, եւ հայերուս, յատկապէս, առօրեային տաժանքը, որուն գիտակից զոհաբերումով կ՛ուզենք հայցել Տիրոջ օրհնութիւնը` միշտ միջնորդութեամբ Կուսամօր:

+